Καρκίνος Τραχήλου Μήτρας

Untitled-design-4.png

Επιδημιολογία

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι ο δεύτερος συχνότερος καρκίνος σε γυναίκες κάτω των 45 ετών, ενώ αποτελεί την τρίτη αιτία θανάτου από καρκίνο στις γυναίκες παγκοσμίως, μετά τον καρκίνο του μαστού και του πνεύμονα. Κάθε χρόνο, υπολογίζεται ότι πεθαίνουν 270.000 γυναίκες παγκοσμίως και 30.000 γυναίκες σε Ευρωπαϊκό επίπεδο από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.

Στην Ευρώπη δηλαδή πεθαίνει μια γυναίκα κάθε 18 λεπτά από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Επιπλέον, κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται 60.000 νέα περιστατικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας στην Ευρώπη και περίπου 600 στην Ελλάδα, ενώ υπολογίζεται επίσης ότι ετησίως 250 Ελληνίδες χάνουν τη μάχη με το θάνατο εξαιτίας αυτής της νόσου.

Κάθε σεξουαλικά ενεργή γυναίκα κινδυνεύει να προσβληθεί από λοίμωξη με HPV κατά τη διάρκεια της ζωής της

Αιτιολογικοί παράγοντες κινδύνου του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας

Ένας από τους βασικούς παράγοντες του καρκίνου του τραχήλου είναι η μόλυνση από HPV το παπίλομα virus που προκαλεί τη δημιουργία κονδυλωμάτων, μικρών καλοηθών καρκίνων που ονομάζονται και αδενώδη εξογκώματα. Υπάρχουν διαφόρων ειδών ιοί των κονδυλωμάτων ικανοί να μολύνουν διάφορα σημεία του οργανισμού. Μερικοί τύποι του HPV μολύνουν ιδιαίτερα τους βλεννογόνους των γεννητικών οργάνων. Κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής επαφής όπου ένας εκ των δύο συντρόφων έχει μολυνθεί η φυσική επαφή μεταξύ των γεννητικών οργάνων μπορεί να επιτρέψει τη μετάδοση του ιού. Η μετάδοση ευνοείται από την σεξουαλική ανάμιξη ή από τις σχέσεις με συντρόφους σε κίνδυνο και μπορεί να προκληθεί ακόμη και αν χρησιμοποιείται προφυλακτικό γιατί οι περιοχές που χτυπήθηκαν μπορεί να βρίσκονται και έξω από την περιοχή που καλύπτεται από το προφυλακτικό.

Γενικά πολύ λίγες γυναίκες που έχουν μολυνθεί από τον ιό HPV αναπτύσσουν καρκίνο του τραχήλου. Ο ιός αποτελεί μόνο μια αιτία του καρκίνου αλλά δεν είναι μια απαραίτητα αιτία. Άλλοι παράγοντες κινδύνου είναι: η πρώιμη σεξουαλική δραστηριότητα , πολλοί σεξουαλικοί σύντροφοι , μια ανοσοποιητική ανεπάρκεια η οποία μπορεί να εξαρτάται από μια ταυτόχρονη μόλυνση από HIV,από μια προηγούμενη μεταμόσχευση ή από μια ασθένεια όπως το λέμφωμα του HODGKIN.

Η Πρόληψη μέσω Τεστ Παπ και Εμβολιασμού

Ο εμβολιασμός μπορεί να προστατέψει έναντι έως και 70% των περιστατικών του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ωστόσο για την βέλτιστη πρόληψη ο εμβολιασμός πρέπει να συνδυάζεται με προληπτικό έλεγχο. Μοντέλα δείχνουν ότι ο εμβολιασμός σε συνδυασμό με τον τακτικό προληπτικό έλεγχο θα μπορούσε να μειώσει την πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας κατά 94% σε σύγκριση με την περίπτωση της μη παρέμβασης. Όπου υπάρχουν, τα προγράμματα προληπτικού ελέγχου μπορούν να εντοπίσουν παθολογικά και προκαρκινικά κύτταρα στον τράχηλο, ωστόσο δεν προλαμβάνουν την αιτία των τραχηλικών αλλοιώσεων, δηλαδή την εμμένουσα λοίμωξη με ογκογόνους τύπους του HPV. Επιπλέον, με τον προληπτικό έλεγχο δεν εντοπίζονται πάντα όλες οι προκαρκινικές αλλοιώσεις του τραχήλου ή τα περιστατικά καρκίνου, εγκαίρως. Στις περισσότερες χώρες, ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι περίπου πέντε φορές μεγαλύτερος σε γυναίκες που δεν ελέγχονται τακτικά.

Ο εμβολιασμός μπορεί να μειώσει δραματικά τα ποσοστά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, των προκαρκινικών αλλοιώσεων και της ανάγκης για περαιτέρω θεραπεία. Αυτό θα μπορούσε να μειώσει το σημαντικό άγχος και την αβεβαιότητα που μπορεί να συνοδεύει τα αποτελέσματα ενός παθολογικού επιχρίσματος στο τεστ Παπανικολάου.

Στην Ελλάδα, ο εμβολιασμός έναντι του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, συμπεριλαμβάνεται στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών από το 2008 και συνιστάται σε κορίτσια ηλικίας 12-15 ετών, αλλά και σε κορίτσια ηλικίας 15-26 ετών εάν δεν έχουν εμβολιαστεί στη συνιστώμενη ηλικία.

Ποια κλινικά στοιχεία είναι ύποπτα και μπορεί να κρύβουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας

. (Συνήθως υπάρχουν συμπτώματα μόνο όταν ο καρκίνος είναι προχωρημένος)

  • Μικροαιμορραγίες μετά την σεξουαλική επαφή
  • Αυξημένα κολπικά υγρά
  • Αιμορραγία η οποία είναι εκτός περιόδου
  • Μεσοκυκλική αιμορραγία (αιμορραγία δηλ. ανάμεσα στις περιόδους)

Διάγνωση

Μια γυναίκα θα πρέπει να παρακολουθείται σε τακτά χρονικά διαστήματα με το τέστ-Παπανικολάου.

Οριστική διάγνωση τίθεται με βιοψία παίρνοντας μικρές ποσότητες ιστού για ιστολογική εξέταση.

Ανάλογα με τα ευρήματα σχεδιάζεται και η παρακολούθησή της.

  1. Εάν στο test Pap διαγνωσθεί ελαφρού βαθμού δυσπλασία (CIN I) μπορεί να γίνει παρακολούθηση κυτταρολογικά για 1 χρόνο (με επανεξέταση ανά 3 – 6 μήνες). Εάν η βλάβη δεν έχει υποστρέψει, αλλά παραμένει η ίδια ή γίνεται βαρύτερη, τότε απαραίτητα θα πρέπει να γίνει κολποσκόπηση και αναλόγως των ευρημάτων, είτε συχνή κυτταρολογική/κολποσκοπική παρακολούθηση, ή θεραπευτική χειρουργική αντιμετώπιση της βλάβης.
  2. Εάν στο test Pap διαγνωσθεί μετρίου ή σοβαρού βαθμού δυσπλασία (CIN II , III), τότε στη γυναίκα συστήνεται κολποσκόπηση και εφ’όσον τα κυτταρολογικά με τα κολποσκοπικά ευρήματα συμφωνούν, γίνεται η χειρουργική αντιμετώπιση της βλάβης.
  3. Οι απλές HPV λοιμώξεις, εφ’όσον δεν συνυπάρχει κυτταρολογική ή κολποσκοπική ένδειξη συνυπάρχουσας ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας (CIN), μπορούν να παρακολουθούνται με test Pap και κολποσκοπική εξέταση.

Τυπολογία

  • Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας έχει πάντα τον ίδιο ιστολογικό τύπο. O πιο συχνός που καλύπτει το 90-95% των περιπτώσεων είναι το Επιδερμοειδές ή πλακώδες καρκίνωμα.
  • • Λιγότερο συχνοί μα περισσότερο επιθετικοί, είναι το Αδενοκαρκίνωμα. Αποτελεί το 4-8% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Συνήθως έχει χειρότερη πρόγνωση από το επιδερμοειδές ή πλακώδες καρκίνωμα.

Iστολογική διαφοροποίηση του όγκου, Grading (G1–G3).

Η διαβάθμιση (grading) αναφέρεται στην μικροσκοπική παθολογοανατομική εικόνα του όγκου και δηλώνει το βαθμό διαφοροποίησης των νεοπλασματικών κυτταρων και ομοιότητάς των προς τα κύτταρα του ιστού προέλευσης – σε όρους π.χ. μορφολογίας του πυρήνα ή ιστολογικής αρχιτεκτονικής. Όσο πιο πτωχή η διαφοροποίηση ενός όγκου (G3), τόσο υψηλότερος βαθμός του αποδίδεται, κάτι που κατα κανόνα προοιωνίζει και επιθετικότερη βιολογική συμπεριφορά.

Η – εξ ορίσμού επομένως – κακοήθης φύση του καρκινώματος σημαίνει ότι έχει την ιδιότητα να διηθεί παρακείμενους ιστούς και όργανα και – κατά κανόνα – να μεθίσταται στους επιχώριους λεμφαδένες (Νodes) μέσω λεμγαγγείων (Lymphs) ή, μέσω αιμοφόρων αγγείων (Vessels), σε απομακρυσμένες θέσεις (λεμφογενείς ή αιματογενείς μεταστάσεις αντίστοιχα). Καρκίνωμα in situ ή ενδοεπιθηλιακό καρκίνωμα είναι προ-κακοήθης κατάσταση, κατα την οποία κυτταρολογικά ευρήματα υποδεικνύουν μεν κακοήθεια, αλλά δεν υπάρχη εμφανής παθολογοανατομικά ρήξη της βασικής μεμβράνης του επιθηλίου.

Το κριτήριο της διαβάθμισης όμως, προκειμένου για την εκτίμηση της πρόγνωσης, συνεκτιμάται με τη σταδιοποίηση (staging) του όγκου, η οποία αναφέρεται στην εξάπλωση της νόσου στον οργανισμό. Η συνήθης σταδιοποίηση γίνεται κατά το σύστημα ΤΝΜ, το οποίο εκτιμά το μέγεθος του πρωτοπαθούς όγκου (Tumour), τον αριθμό των λεμφαδενικών (Nodes) και τον αριθμό των απομακρυσμένων μεταστάσεων (Metastasis).

Ταξινόμηση

Η ταξινόμηση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας σε στάδια διευκολύνει την πρόγνωση και την επιλογή της θεραπείας. (Χρησιμοποιούνται διάφορα συστήματα σταδιοποίησης με επικρατέστερη την ταξινόμηση κατά ΤΝΜ. Αυτή βασίζεται στην εκτίμηση του μεγέθους και της επέκτασης του όγκου)

Τα στάδια αυτά είναι:

  • ΣΤΑΔΙΟ 0 : in situ καρκίνωμα ο πιο πρώιμος τύπος του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ο μη διηθητικός, ο οποίος είναι ιάσιμος.
  • ΣΤΑΔΙΟ IA (Figo pT1a1 , pT1a2): Ο καρκίνος περιορίζεται μόνο στον τράχηλο (διήθηση:pT1a1: 3-7 χιλιοστά, pT1a2: 5-7 χιλιοστά )
  • ΣΤΑΔΙΟ IB (Figo pT1b1, pT1b2): Ο καρκίνος περιορίζεται μόνο στον τράχηλο (διήθηση: pT1b1 < 4 εκατοστά, pT1b2 > 4 εκατοστά, με περιορίσμό του καρκίνου στον τράχηλο)
  • ΣΤΑΔΙΟ II (Figo pT2a , pT2b): Ο καρκίνος έχει επεκταθεί πέρα από τον τράχηλο, αλλά όχι στο πυελικό τοίχωμα (pT2a: διήθηση του άνω 1/3 του κόλπου, pT2b: διήθηση του παραμήτριου, του ιστού γύρω από τον τράχηλο)
  • ΣΤΑΔΙΟ III (Figo IIIA, IIIB): Ο καρκίνος έχει προχωρήσει πέρα από τον τράχηλο και επεκτείνεται μέχρι το πυελικό τοίχωμα (IIIΑ: διήθηση του κάτω 1/3 του κόλπου IIIΒ: προκαλεί υδρονέφρωση) αλλά όχι την ουροδόχο κύστη και το ορθό.
  • ΣΤΑΔΙΟ IV (Figo IVA, IVB): Ο καρκίνος πρόσβαλε την ουροδόχο κύστη και το ορθό (IVΑ). Ο καρκίνος επεκτείνεται πέρα από την πύελο σε απομακρυσμένα όργανα, π.χ. πνεύμονα, ήπαρ (IVΒ).

Θεραπεία

Για την επιλογή της καταλληλότερης θεραπευτικής αγωγής πρέπει να λαμβάνονται και οι παράμετροι που θεωρούνται σήμερα σημαντικές όπως η ηλικία της ασθενούς, η γενική υγεία και το ιατρικό ιστορικό της ασθενούς, η επιθυμία της για τεκνοποίηση, το στάδιο της νόσου και η διαφοροποίηση του όγκου (Grading). Η χειρουργική θεραπεία αποτελεί θεμέλιο λίθο της αντιμετώπισης του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Η λαπαροσκοπική χειρουργική μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για την αντιμετώπιση της νόσου, είτε για τη σταδιοποίησή της, την επιβεβαίωση δηλαδή του σταδίου και της έκτασής της.

Οι δυνατότητες και η εμπειρία της χειρουργικής ομάδας είναι καθοριστικοί παράγοντες για την εφαρμογή λαπαροσκοπικών τεχνικών στη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του ενδομητρίου της μήτρας.

ΣΤΑΔΙΟ IA, ca in situ (Figo pT1a1, in situ καρκίνωμα): Η κωνοειδής εκτομή του τραχήλου της μήτρας (επιθυμία για τεκνοποίηση) ή η αφαίρεση της μήτρας.

ΣΤΑΔΙΟ IA (Figo pT1a1, L1): Η κωνοειδής εκτομή του τραχήλου της μήτρας (επιθυμία για τεκνοποίηση) ή η αφαίρεση της μήτρας με πυελικό λ εμφαδενικό καθαρισμό.

ΣΤΑΔΙΟ IA2, IB, IIA, (Figo pT1a2, pT1b1, pT1b2, pT2a): Ριζική Υστερεκτομή με λεμφαδενικό καθαρισμό (πυελική και παραορτική λεμφαδενεκτομή).

ΣΤΑΔΙΟ IIB, IIIΑ, ΙΙΙΒ, IVΒ: Ταυτόχρονη Ακτινοθεραπεία με Χημειοθεραπεία

ΣΤΑΔΙΟ IVΑ: Εξεντέρωση (Ριζική Αφαίρεση του όγκου και αναλόγος της ουροδόχου κύστης, του κόλπου και ορθού εντέρου).

Ακτινοθεραπεία

αποτελεί χορήγηση ακτινών υψηλής ενέργειας σε θέση να σκοτώσουν τα κακοήθη κύτταρα. Αποτελεί μια θεραπεία που δεν προκαλεί πόνο η οποία έχει το πλεονέκτήμα να εμπλέκει όχι μόνο τη μήτρα αλλά και τις γύρω περιοχές οι οποίες μπορεί να έχουν προσβληθεί ενδεχομένως από καρκίνο. Η πηγή των ακτινών μπορεί να είναι και εξωτερική και εσωτερική. Στην δεύτερη περίπτωση μιλάμε για βραχυθεραπεία, μια νέα τεχνική που προβλέπει την εισαγωγή στη μήτρα της ασθενούς μικρών «αυγών» που εκπέμπουν ακτίνες.

Η Ταυτόχρονη Χημειοθεραπεία, Ακτινοθεραπεία και βραχυθεραπεία συνιστάται στους καρκίνους, Figo pT1b1, pT1b2 και pT2a μετά το χειρουργείο και σε περιπτώσεις R1 (μη καθαρά χειρουργικά όρια) για να μειώσουν τον κίνδυνο υποτροπιασμού.

Χειρουργική Θεραπεία

Ολική Λαπαροσκοπική Ριζική Υστερεκτομή με τη μέθοδο Nerve – Sparing που προστατεύει τα νεύρα

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι ο δεύτερος σε συχνότητα γυναικολογικός καρκίνος παγκοσμίως. Η ενδεδειγμένη θεραπεία για τα αρχικά στάδια της νόσου είναι η χειρουργική αντιμετώπιση και συγκεκριμένα η Ριζική Υστερεκτομία (τύπου ΙΙΙ ή Wertheim – Meigs) λεμφαδενικό καθαρισμό. Σε αυτή την επέμβαση αφαιρείται η μήτρα, ο τράχηλος και ο ιστός γύρω από τον τράχηλο μαζί με τους λεμφαδένες της περιοχής. Αυτό διαφοροποιεί την επέμβαση από μια απλή Υστερεκτομία για άλλη πάθηση, καθώς πολύ κοντά στον τράχηλο διέρχεται ο ουρητήρας και πολύ σημαντικά αγγεία και νεύρα. Αυτά πολύ συχνά τραυματίζονται στη διάρκεια της επέμβασης με αποτέλεσμα είτε μεγάλη αιμορραγία και μη αφαίρεση όλου του ιστού γύρω από τον τράχηλο είτε μόνιμες βλάβες για την ασθενή.

Στην περίπτωση που δεν αφαιρεθεί σωστά ο όγκος στον τράχηλο και ο παρακείμενος ιστός τα ποσοστά υποτροπής της νόσου αυξάνονται κατακόρυφα με συνέπεια τη μείωση της επιβίωσης της ασθενούς. Ο τραυματισμός των νεύρων είναι δυνατόν να προκαλέσει διαταραχές στην ούρηση και την αφόδευση, οι οποίες τις περισσότερες φορές είναι μόνιμες και δεν είναι δυνατό να διορθωθούν. Η επέμβαση αυτή μέχρι τώρα πραγματοποιούνταν κυρίως με λαπαροτομία (κάθετη τομή στο κοιλιακό τοίχωμα), ενώ τα τελευταία χρόνια σε λίγα προηγμένα κέντρα πραγματοποιείται λαπαροσκοπικά. Η Λαπαροσκοπική Ριζική Υστερεκτομία παρουσιάζει πολλά πλεονεκτήματα για την ασθενή, όπως το καλύτερο κοσμητικό αποτέλεσμα ( 4 ή 5 μικρές ουλές μεγέθους 0.5 εκ., αντί για μια μέση τομή στο κοιλιακό τοίχωμα από 15 εκ.).

Επίσης ο μετεγχειρητικός πόνος είναι σαφώς λιγότερος και η ασθενής κινητοποιείται το 1ο ή 2ο εικοσιτετράωρο, παίρνοντας εξιτήριο 5 ή 6 ημέρες μετά την επέμβαση και επιστρέφει στην κανονική της δραστηριότητα σε 10 – 15 ημέρες. Μια τελευταία εξέλιξη της Λαπαροσκοπικής Ριζικής Υστερεκτομίας με λεμφαδενικό καθαρισμό για καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι η διατήρηση των νεύρων στη διάρκεια της επέμβασης (Nerve Sparing Radical Hysterectomy). Τα νεύρα αυτά ονομάζονται κάτω υπογάστριο νεύρο και κάτω υπογάστριο πλέγμα και νευρώνουν την ουροδόχο κύστη, τον κόλπο και ορθό.

Μέχρι τώρα στην πλειονότητα των επεμβάσεων για καρκίνο του τραχήλου της μήτρας τα νεύρα αυτά καταστρέφονται στη διάρκεια του χειρουργείου, με αποτέλεσμα μόνιμες βλάβες της ουροδόχου κύστεως (αδυναμία ούρησης) και του παχέως εντέρου. Η χειρουργική με διατήρηση των νεύρων αποτρέπει τις παραπάνω επιπλοκές και είναι μια πολλά υποσχόμενη μέθοδος που προσφέρει πλέον καλύτερη ποιότητα ζωής σε ασθενείς με καρκίνο τραχήλου της μήτρας, μεγιστοποιώντας την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της επέμβασης. Διεθνώς θεωρείται η καλύτερη αντιμετώπιση για ασθενείς με αρχικού σταδίου καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Λαπαροσκοπική Ριζική Υστερεκτομία με Διατήρηση του Κάτω Υπογάστριου Πλέγματος

Η Ριζική Υστερεκτομία τύπου ΙΙΙ συχνά συνοδεύεται από μετεγχειρητική νοσηρότητα, όπως δυσλειτουργία του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος και απώλεια της αισθητικότητας της ουροδόχου κύστεως και του εντέρου. Περιγράφουμε την νέα τεχνική της Λαπαροσκοπικής Ριζικής Υστερεκτομίας με σύγχρονη Διατήρηση του Κάτω Υπογάστριου Πλέγματος και παραθέτουμε τα πλεονεκτήματά της στο εγχειρητικό αποτέλεσμα. 32 ασθενείς υπεβλήθησαν σε Λαπαροσκοπική Ριζική Υστερεκτομία με διατήρηση του κάτω υπογάστριου πλέγματος και ταυτόχρονο πυελικό λεμφαδενικό καθαρισμό (Foto 1 και 2). Το υπογάστριο καθώς και το σπλαγχνικό νεύρο αναγνωρίστηκαν αμφοτερόπλευρα κατά τη διάρκεια της λεμφαδενεκτομίας. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 52 έτη, ενώ η μέση εγχειρητική διάρκεια ήταν 221 λεπτά. Δε σημειώθηκαν διεγχειρητικές ή μετεγχειρητικές επιπλοκές σε καμία ασθενή. Μετεγχειρητικά, όλες οι ασθενείς ανέκτησαν την ικανότητα αυτόματης κένωσης της ουροδόχου κύστεως κατά την τρίτη μετεγχειρητική ημέρα, με ένα μέσο όρο υπολειπόμενης ούρησης μικρότερο των 50 ml.

 

 

Η εφαρμογή της λαπαροσκοπικής ριζικής υστερεκτομίας με διατήρηση του κάτω υπογάστριου πλέγματος είναι μία πολλά υποσχόμενη νέα τεχνική, καθώς η λαπαροσκοπική αναγνώριση του κάτω υπογάστριου νεύρου και του κάτω υπογάστριου πλέγματος είναι μία εφικτή διαδικασία για εκπαιδευμένους λαπαροσκόπους, που έχουν επαρκή γνώση όχι μόνο της ανατομίας των περιτοναϊκών δομών αλλά και της πυελικής νευροανατομίας. Η μέθοδος αυτή θα μπορούσε να αποτρέψει μακροχρόνιες επιπλοκές στην λειτουργία του ουροποιητικού συστήματος και να προσφέρει καλύτερη ποιότητα ζωής στις ασθενείς που υποβάλλονται σε ριζική υστερεκτομία με ταυτόχρονο λεμφαδενικό καθαρισμό.

 

 

 

Λεμφαδενεκτομή σε γυναικολογικό καρκίνο

Οι λεμφαδένες στους οποίους αποχετεύεται η λέμφος από τα έσω γεννητικά όργανα (σώμα της μήτρας, τράχηλος και ωοθήκες – σάλπιγγες) είναι οι πυελικοί και οι παραορτικοί.
Οι πυελικοί ( 4, 5) λεμφαδένες περιλαμβάνουν τους λεμφαδένες του θυροειδούς βόθρου, της έξω λαγονίου, της έσω λαγονίου και της κοινής λαγονίου. Σε αυτούς αποχετεύεται η λέμφος από το σώμα της μήτρας και τον τράχηλο κυρίως και λιγότερο συχνά από τις ωοθήκες.
Οι παραορτικοί (1, 2, 3) λεμφαδένες περιλαμβάνουν τους λεμφαδένες πάνω από τη νεφρική φλέβα, κάτω από τη νεφρική φλέβα και τους λεμφαδένες κάτω από τη μεσεντέριο αρτηρία. Η λέμφος από τις ωοθήκες αποχετεύεται κυρίως σε αυτούς τους λεμφαδένες και λιγότερο από τη μήτρα και τα εξαρτήματα της.
Η κλινική σημασία των λεμφαδένων αυτών είναι σε περιπτώσεις κακοήθειας αποτελούν θέσεις μεταστάσεων ή μικρό – μεταστάσεων. Η σωστή χειρουργική αντιμετώπιση των κακοηθειών του τραχήλου και του σώματος της μήτρας και των ωοθηκών επιβάλλει την αφαίρεσή τους κατά περίπτωση. Ο λεμφαδενικός καθαρισμός όμως είναι αναγκαίο να γίνεται από έμπειρους Γυναικολόγους – Ογκολόγους. Στη διάρκεια του χειρουργείου απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και εμπειρία καθώς δε πρέπει να τραυματιστούν ζωτικής σημασίας αγγεία και νεύρα που υπάρχουν στην περιοχή.

Η Λαπαροσκοπική Λεμφαδενεκτομή αποτελεί τα τελευταία χρόνια διεθνώς την καλύτερη επιλογή χειρουργικής αντιμετώπισης. Παρέχει τη δυνατότητα αναγνώρισης τόσο των λεμφαδένων, όσο και των σημαντικών ανατομικών σημείων της περιοχής με σαφώς μεγαλύτερη ευκρίνεια από ότι σε ένα ανοικτό χειρουργείο. Έτσι αφαιρείται πλήρως ο λεμφαδενικός ιστός, αποφεύγοντας παράλληλα σοβαρές επιπλοκές και μόνιμες βλάβες (μουδιάσματα, μειωμένη κινητικότητα ή αισθητικότητα) μετά το χειρουργείο. Η ογκολογική ασφάλεια της μεθόδου είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ η ταχύτατη μετεγχειρητική πορεία και ανάρρωση εξασφαλίζει την άμεση και χωρίς καθυστέρηση έναρξη συμπληρωματικής θεραπείας (Χημειοθεραπεία ή Ακτινοθεραπεία) στις περιπτώσεις που χρειάζεται.

Ελληνογερμανική Εταιρεία Μαιευτηριών Γυναικολόγων

Ιατρείο Θεσσαλονίκης

Dr Ανδρέας Καβαλλάρης
Εθ. Αντιστάσεως 74Β
2ος όροφος
55133 Καλαμαριά, Θεσσαλονίκη
Τηλ & Fax 2310 40 25 24
Κιν.: 6977 140 793
info@andreaskavallaris.gr
andreas.kavallaris@gmail.com

Κληνική Μητέρα και Παιδί

Πηνελόπης Δέλτα 9-11 Λευκωσία 1076, Κύπρος
Τηλ.:+35722376630
Fax:+35722376647
info@motherandchild.com.cy

www.motherandchild.com.cy

Fertility Clinic

Τέρμα οδού Αριάδνης
Ελαιώνες Πυλαίας
555 35, Θεσσαλονίκη – Ελλάδα
Τηλ.:2310 427 427
Τηλ.:2310 324 744
Fax: 2310 327 301
info@fertilityclinic.gr

www.fertilityclinic.gr

Κλινική Άγιος Λουκάς

Μονάδα Γυναικολογικής Ογκολογίας
552 36 Πανόραμα – Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310 380 000
Fax: 2310 341 828
e-mail: info@klinikiagiosloukas.gr

www.klinikiagiosloukas.gr